Tegenwoordig bestel je vanuit huis bijna alle denkbare producten, van een nieuwe waterfles tot boodschappen. Dankzij de snelle service van bedrijven heb je je pakketje soms dezelfde dag nog in huis zo lang het op voorraad is. Sommige van ons zoeken het goedkoper en halen gear uit China of Rusland en besparen door geduldig te zijn met de levering soms tientallen euro’s.

Er zijn echter producten die je het beste in een winkel kunt halen zodat je een product kunt zien, voelen en proberen en kunt voorkomen dat je iets krijgt waar je niet op had gehoopt. Ik ging het avontuur aan en bestelde een “custom made” outdoormes via… Instagram!

Een custom made mes kopen via Instagram? 

Via mijn Instagram word ik met regelmaat benaderd om producten af te nemen of te promoten en soms een combinatie van. Na meerdere malen een paar volgverzoeken te hebben geaccepteerd van diverse accounts die messen verkochten vroeg ik mij af of het mogelijk zou zijn een degelijk mes te laten maken, door iemand die ik niet ken en waarvan ik niet weet wat de kwaliteit zou zijn. Het lijkt namelijk maar al te vaak te mooi om waar te zijn!

Ik begon door zo veel mogelijk accounts te volgen van mensen die messen maakten en te reageren/liken op de post waarvan ik het mes mooi of interessant vond. Al snel wekte ik daarmee de interesse van de verkoper en vanaf daar raakten we aan de praat. Na een week of 2 intensief zoeken ben ik uitgekomen bij het profiel van Ammar Khokbar, een vriendelijke smid uit de provincie Wazirabad in Pakistan. Ik besprak met hem mijn wensen en na meerdere malen contact besloot ik bij hem mijn mes te laten maken. Twee zelfs, één voor mijzelf en één om weg te geven.

 

Over Ammar,

Ammar groeide op in de provincie Wazirabad in Pakistan. Hij heeft naast zijn werk als ondernemer altijd een passie gehad voor het smeden van zwaarden, bijlen en als favoriet messen. Ammar is begonnen met het fulltime smeden in 2002 en heeft pas sinds kort een winkel opgezet via internet. Hij gebruikt platforms als Ebay en Instagram om zijn werk te tonen en hoopt daarmee ook de interesse te wekken van onze outdoor-enthousiasten. Het smeden is iets wat binnen de familie Khokbar is doorgegeven en Ammar heeft zich met name toegelegd in het vouwen van staal.

0f25b36a E6fc 43a2 Aa03 98a634d8a23f

Als je zijn profiel bekijkt zal je niet veel anders zien dan bij andere accounts. Over het algemeen sluit de Pakistaanse messen/bijlenmarkt nog niet aan bij het Westerse “Bushcraft” beeld. Echter mag je er vanuit gaan dat je zo goed als alle staal- en houtsoorten kunt laten verwerken en er veel meer mogelijk is dan alleen de producten op zijn pagina. Dit is slechts een weergave van wat mogelijk is.

Voor het mes dat ik zou weggeven heb ik Ammar vrij gelaten om “zijn ding te doen”. Hij wist dat het een bushcraftmes moest worden, in alle andere factoren was hij vrij om te maken wat hij wilde.

Voor het mes dat ik zelf zou gebruiken had ik als eis dat het mes werd vervaardigd uit een type 1095C* en was voorzien van een Scandinavische snijdhoek. Dit is een zeer makkelijke vorm om te smeden omdat het mes maar één brede snede heeft in tegenstelling tot bijvoorbeeld keukenmessen die er soms twee hebben. Ook is deze snede uitermate geschikt om in hout te snijden en zijn dit soort messen makkelijk te slijpen in het veld, daar waar ik het vaakst te vinden ben.

Bij een mes hoort een handvat en ik heb het (ondanks de praktische waarde) niet zo op kunststof. In overleg met de smid is er gekozen voor een heft gemaakt van een walnootknoest. Dit geeft een mooi donker houten heft met veel karakter in de tekening van het hout.

Omdat het mes gebruikt en misbruikt zal worden om te snijden in hout, bot, kunststof en vacht heb ik gekozen voor een “full-tang” mes. Dit betekent dat zowel het lemmet als het handvat uit hetzelfde stuk staal bestaat en het handvat in schaaldelen op het mes wordt gemonteerd. Het voordeel van een full-tang is de sterkte. Het zal niet snel breken bij overbelasting of wanneer er wordt gehamerd op het mes. Het nadeel van dit mes is dat het zwaarder is en in de winter erg koud kan worden. Met het oog op onze milde winters was dit de beste optie.

 

*1095 C is een relatief betaalbare staalsoort die zich gemakkelijk laat slijpen maar toch lang zijn scherpte kan behouden. Vaak is het stroppen van een mes al voldoende. Daarnaast heeft dit staal de eigenschap om sneller te roesten in vergelijking met andere stalen. Het goed onderhouden van je mes en met regelmaat controleren op roestaanslag kan dit voorkomen.

Na het bepalen van de materialen, het uiterlijk en de afmetingen werd er voor de zekerheid toch nog gevraagd om een tekening. Ik tekende zo gedetailleerd mogelijk twee verschillende opties uit en hoopte op het beste… Het lot van mijn mes lag nu in handen van een onbekende. Gelukkig hoefde ik geen aanbetaling te doen en kreeg ik dagelijks een update… Spannend!

Na meerdere malen heen en weer gepraat kreeg ik mijn mes eindelijk enigszins compleet te zien, eindelijk! Het idee van een uniek mes kwam steeds dichterbij maar het spannendste moest nog kom: de reis naar Nederland. Mijn mes bevond zich namelijk in Pakistan!

Via Ammar ontving ik een DHL track & trace code waarmee ik mijn pakketje kon volgen, binnen een kleine week was het in huis. Vol enthousiasme pakte ik het uit. De messen waren degelijk verpakt. Binnen de schede bevonden de messen zich in een dikke laag plastic met daarin olie, wel zo fijn want je weet nooit of je pakket zal beschadigen en je messen daardoor vochtig worden. Na twee dagen wachten als een ongeduldig kind pakte ik mijn rugzak en vertrok ik naar de Ardennen waar de messen getest zouden worden.

Eenmaal aangekomen duurde het niet lang voordat ik de messen in mijn handen had. Naast verschillende stukken hout, diverse soorten touw en een vacht viel mijn oog direct op een stam sparrenhout. Het was nog nat dus niet helemaal uitgehard. Ik tikte met het lemmet langs de rand van de stam. Er gebeurde weinig, wat vreemd was aangezien de messen ongelooflijk scherp aanvoelden. Toen ik het mes uit het hout wilde halen gleed mijn vinger over het lemmet langs de fingerguard…. Oeps! Uit schrik liet ik het mes vallen en zag ik dat ik in mijn vinger had gesneden, het bloede nog niet.

Zo handig als ik ben lukt het mij toch nog zeker één keer in de twee jaar om mijn vinger open te halen en als er niet direct bloed uit komt dan is het vaak een diepe snede. Met hechtstrips en degelijke pleisters paraat kon ik snel weer aan het werk.

Tot mijn grote verbazing zat er een lelijke deuk in het lemmet. Je leest het goed, een deuk. Sterker nog, het staal was omgebogen… Heb ik het op een steen laten vallen? Ben ik er daarna op gaan staan met een steentje in mijn schoen? Vol schaamte en schuld liet ik het mes aan mijn vrouw zien. “Wat heb je daarmee gedaan?” vroeg ze me. Ze weet dat ik al jaren met messen werk en ondanks dat ik niet altijd even handig ben geweest is me dit nooit overkomen, hoe dan?

Ik nam het andere mes uit de schede en begon te werken aan dezelfde stam. Nadat ik een stukje hout had verwijderd stopte ik het mes in het hout. Ik keek naar het mes en zag dat ook hier het staal helemaal was verbogen! Ik liet het mes zien en vergeleek de deuk, niet de val maar het hout boog het staal om! Ik nam een stukje hazelaar van 1cm doorsnede en hakte het in 2, stokje doormidden en een deuk in het lemmet… Zoiets heb ik nog nooit van mijn leven gezien. Het was tijd om een hartig woordje te spreken met Ammar.

Ammar zei me dat ik het mes in een verkeerde hoek had gebruikt. Bijzonder want er zit een Scandigrind op en ik werk al met dit soort messen sinds 2012 en dat op dagelijkse basis. Ik demonstreerde mijn techniek aan hem in een video en al snel kwamen we tot de conclusie dat het toch een fout in het staal was. Na een aantal keer het proces te herhalen en het mes te slijpen ondervond ik dat de onderste 2 à 3 mm zachter waren dan het andere gedeelte wat duidde op een verkeerde/slechte harding van het staal. Omdat het carbonstaal is heeft het al de eigenschap om zacht te zijn, echter harding maakt het werkbaar.

Normaal zou ik nu teruggaan naar de smid of de zaak waar het mes vandaan komt, er zat echter een kleine 7500 km tussen mij en Ammar. Ik zei Ammar dat de messen slecht uit de verf kwamen en dat ik niet wist welke woorden het beste gebruikt konden worden om dit artikel vorm te geven, nog nooit was ik zo teleurgesteld in een product. Omdat Ammar aangaf dat hij zelf het mes niet gemaakt had en geen eindcontrole had gedaan vroeg hij me of hij de messen opnieuw mocht maken. De verbogen messen mocht ik naar een lokale smid sturen om ze opnieuw te laten slijpen, dus een paar millimeter staal minder maar dan houdt je een degelijk mes over. Ik ging akkoord en wachtte ongeduldig op de nieuwe messen.

Lang verhaal kort. Ik ontving een nieuwe trackingcode, de messen waren er in een week of drie. Ik pakte mijn tas in, reed naar de Ardennen en zocht dezelfde stam. Met een spannend gevoel in de buik haalde ik het mes uit de schede. Zeg alsjeblieft dat het dit keer wel goed gaat! De messen liggen fijn in de hand, hebben een mooie schede en zijn perfect om te gebruiken voor bushcraft taken. Zonder twijfel zette ik het mes aan.

Met grote teleurstelling zag ik hoe de stam de messen opnieuw versloeg, hoe dan? Ook al was de impact dit keer aanzienlijk minder, alsnog was de schade veel te groot. Opnieuw een fout in het staal. “Ammar, hoe krijg je het voor elkaar? Natuurlijk wil ik een positieve review schrijven over deze mooie messen, maar op deze manier maak je het voor mij onmogelijk zonder mijn eerlijkheid in het geding te stellen!”

Los van de review baalde ik enorm. De messen zagen er goed uit en voelden fijn, het contact verliep soepel en de levering gebeurde voor de afstand erg snel. De eerste fout werd snel opgelost maar waarom was het zelfs de tweede keer niet in orde?

Ik vertelde Ammar dat ik hier echt niks mee kon. Ammar bood aan de messen opnieuw te maken. “Alweer? Vorige keer is het niet gelukt waarom zou het nu wel goed zijn?”. Ammar bood mij de keuze zelf een staalsoort te kiezen die hij zou inkopen, ook mochten ook deze messen weer naar een smid (ondertussen heb ik nu 4 van deze messen in huis).

Omdat ik eigenlijk het artikel wilde schrijven hoe het nu was maar toch benieuwd was naar het aantal pogingen en hoe ver Ammar zou gaan in zijn service gaf ik hem één laatste kans. Het proces begon opnieuw met één kleine aanpassing, het handvat dat bij het grotere mes in micarta was, werd nu ook in Turks walnoot gemaakt.

Ongeduldig zat ik op de bank toen de deurbel ging, een DHL bus op de stoep. Ik opende het pakketje met daarin twee nieuwe messen. Het handvat van het grotere mes zag er aanzienlijk mooier uit, maar dat is een kwestie van smaak. Het staal dat ik had uitgekozen was D2 staal, een stuk harder. Het volgende stukje kun je vast al raden, tas pakken en de auto in richting de Ardennen. Stam zoeken en hakken maar.

Na het hakken, snijden, en nog meer snijden en nog meer… Nog eens hakken, daarna steken, slaan, batonneren, gooien en laten vallen, plastic snijden, slijpen, stroppen en het proces herhalen. Drie keer scheepsrecht? In dit geval wel, maar met een dubbel gevoel. Ik was oprecht blij toen ik merkte dat deze messen wel waren gelukt maar enigszins teleurgesteld want hoeveel mensen hadden al een verkeerd mes gehad en waren niet op hun strepen gaan staan?

Eindmes Lang
Eindmes
Eindmes Kort

Ik beloofde Ammar dat ik een eerlijke artikel zou schrijven, dat is nu eenmaal een vereiste. Of het nu boeiend is of wat minder, leuk geschreven is of niet… Objectief moet het zijn. Na drie keer ontving ik de messen waarvan ik weet dat ze geschikt zijn naar onze normen, een mes dat je (met goed onderhoud) een leven lang kunt gebruiken en daarna kunt doorgeven. De andere messen waren in de kern niet slecht maar niet geschikt voor verkoop. Na bewerking blijft er wel een fijn mes over. Deze messen missen wel een degelijke schede en zijn nu dus onpraktisch. Ik nam contact op met een zeer bekwame leerwerker die voor één van de messen een custom handgemaakte schede maakte. Dit heeft geresulteerd in een fantastische schede die op het lijf geschreven is! Hoe zo’n proces in zijn werk gaat lees je hier.

Het klinkt misschien arrogant maar het is echt de moeite om een kijkje te nemen bij het artikel, wat een vakwerk!
De overgebleven messen zijn opnieuw geslepen en zijn nog opzoek naar een lezer van dit artikel, doe je mee met de giveaway actie? Blijf de socials in de gaten houden en wie weet heb jij binnenkort een echte custom made in de brievenbus!