In mijn eerste blog: wandelblessure, wat nu? vertelde ik over het ontstaan van mijn blessure en wat ik daarna heb ondernomen. Vervolgens ging ik in de tweede blog in op het belang van blijven bewegen. In deze derde blog neem ik jullie mee naar de afgelopen periode. Want m’n tweede blog is inmiddels alweer enige tijd geleden geplaatst. Ondertussen is er veel gebeurd.

We werden onder andere geconfronteerd met het Corona virus. Ieders leven is er door veranderd. Ook de mijne. Deze verandering bracht wel wat bij me teweeg. Waardoor ik een paar weken in een soort van bubbel leefde. Ik ervoer een grote mate van rust en bezinning. Het volledig thuiswerken en de bewust gekozen sociale afstand deed me goed. Inmiddels heb ik mijn draai gevonden in de nieuwe realiteit. Dit betekent dat ik het gewone leven weer meer oppak. Echter wel onder veranderde omstandigheden en met de geldende restricties.

Hoe ging het met mijn herstel in de afgelopen periode?

Tot het Corona virus ons land trof ging mijn herstel langzaam. Maar steeds een beetje beter. Ik wandelde regelmatig. Dat ging prima. Toen kwam Corona en was ik veel thuis. Ik ging nog wel iedere dag naar buiten. Afwisselend ging ik korte afstanden wandelen of fietsen. Tijdens de wandelingen merkte ik dat ik weer meer last van mijn blessure kreeg. Hoe dat komt vind ik moeilijk te verklaren. Misschien doordat ik thuis geen schoenen draag. Die ik normaal iedere dag draag. In die schoenen zitten zooltjes. Die zitten er natuurlijk niet voor niks in. Ze zijn me juist aangemeten vanwege de blessure. De eerste weken na het aanmeten moesten mijn voeten en benen erg aan de zooltjes wennen. En ging het heel langzaam beter met m’n blessure. Maar inmiddels gaat het heel erg wisselend en ik kan er eigenlijk geen pijl op trekken. Het ene moment wandel ik een uur zonder pijn te voelen. Terwijl ik tijdens de volgende wandeling na een half uurtje al wel pijn voel én er daarna een paar dagen last van houd. Het is dus wispelturig. Hierdoor besefte ik dat lange afstanden wandelen er voorlopig echt niet in zit.

Nature

Welke wandelplannen had ik voor dit jaar?

Dat ik voorlopig geen lange afstanden kan lopen is best een tegenvaller voor me. Ik had op wandelgebied een paar doelen gesteld voor dit jaar. Allereerst wilde ik dit voorjaar de laatste twee etappes van het Pieterpad wandelen. Zodat ik eindelijk een vinkje kon zetten achter mijn wandelavontuur van Noord naar Zuid Nederland. Deze had al vertraging opgelopen. Eerst had ik het doel om ‘m binnen een jaar te lopen. Dat lukte helaas niet door de blessure en een blaasontsteking. Met als resultaat dat ik in Sittard ben blijven steken en Maastricht nog niet in zicht is. Zodra ik het Pieterpad had afgerond wilde ik gaan trainen voor een Kennedymars. Deze zou ik samen met mijn zwager wandelen. Zoals het nu lijkt gaat dat dit jaar echt niet lukken. Het duurde wel even voordat dat geland was. Ik was best teleurgesteld. Want ik had erg veel zin om me op deze avonturen te storten. Wandelen en in de natuur zijn geven me zoveel energie! Dus ik had wel even tijd nodig voor ik me op iets anders kon richten.

Hoe nu verder dan?

In de afgelopen weken kwam dus het besef steeds meer binnen: lange afstanden lopen gaat voorlopig niet lukken. Dat zorgde ervoor dat ik na ging denken over alternatieven. In eerste instantie stelde ik mezelf vragen. Eén daarvan was: wat mis ik nou precies nu ik niet meer lange wandelingen kan maken?  Het antwoord daarop had ik snel helder: ik miste vooral het hele dagen buiten, in de natuur, bewegen. Daarvan word ik erg blij. Zodra ik in mijn eentje de natuur in trek om te wandelen ben ik in een andere wereld. De natuur laat zoveel moois zien. Daarnaast miste ik uitdagingen. Toen ik dat helder had wist ik dat er andere mogelijkheden zijn om aan die behoeften te voldoen. Wat kan ik wel? Al snel kwam ik bij fietsen. Een paar jaar geleden ben ik op fietsvakantie geweest. Dat was een geweldige ervaring. Toen had ik een trekkingfiets van een goede vriendin geleend. Bij thuiskomst was ik super enthousiast. En had ik het idee om ooit zelf zo’n fiets aan te schaffen. Maar dat was er tot op heden niet van gekomen. Ook omdat ik veel wandelde. Maar inmiddels is daar verandering in gekomen. Er staat een trekkingfiets in de schuur. Ook ben ik plannen aan het maken voor dagtochten en weekendjes weg. Voordat het zover is, is het verstandig het fietsen rustig op te bouwen. Daar ben ik ondertussen mee begonnen. Mijn bedoeling is jullie af en toe op de hoogte te houden van mijn veranderde plannen en de daarbij horende avonturen.

Bike

Tijdens deze periode ben ik nog ergens achter gekomen. Als ik wandel, fotografeer ik veel. Dat deed ik al wandelend. In de afgelopen periode had ik tijdens mijn dagelijkse buitenmomenten alle rust en ruimte om om me heen te kijken, stil te staan en rustig te fotograferen. Langer in het moment én op een mooie plek blijven. Dit was ook een waardevolle les voor me: ik ga meer tijd nemen om bewuster in de natuur te zijn. En ik blijf die momenten vastleggen!

Dus hoe ik met mijn langdurige blessureleed omga? Eigenlijk zegt de volgende quote genoeg:

Je kunt de stand van de wind niet veranderen, maar wel de stand van de zeilen.

Dat laatste heb ik gedaan!