Wat houd ik van wandelen in de natuur. Ik doe het graag en met heel veel plezier. Langere afstanden, ik draai m’n voeten er niet voor om. Ik hou ervan doelen te stellen. Mijn doel was het Pieterpad binnen een jaar wandelen en daarna wilde ik me richten op het trainen voor een Kennedymars. Maar de laatste tijd wandelde ik met minder plezier en was ik genoodzaakt mijn doelen bij en uit te stellen. Steeds kwam die lichte pijn in mijn scheenbeen terug. Niet heel erg, maar rust was niet meer afdoende. Het gevoel kwam steeds weer terug als ik weer een tijdje wandelde. Toen ik na een jaar vol fijne wandelingen m’n scheenbeen wéér voelde, mijn enkel er ook bij kwam en ik last kreeg van eeltvorming op mijn rechterteen, besefte ik dat er actie nodig was. Ik moest mijn route wijzigen, wilde ik mijn doelen halen.

Wandelblessure! Wat is de oorzaak?

De meest voorkomende oorzaken van een blessure bij wandelaars zijn:

  • Geen goede trainingsopbouw
  • Overbelasting
  • Onjuist schoeisel
  • Lichamelijke oorzaak

Ik vond het erg belangrijk om goed uit te zoeken wat de oorzaak van mijn klachten was. Als ik wist waar de klachten vandaan kwamen dan kon ik er gericht mee aan de slag. Het leek me goed eerst maar eens een afspraak bij een pedicure te maken, mijn voeten konden wel een ‘grote beurt’ gebruiken. Het is me zeer goed bevallen, ik ga het zeker vaker doen. De pedicure heeft mijn eeltplek behandeld en mijn voeten en nagels verzorgd. Aan het einde van de behandeling raadde zij me aan eens langs te gaan bij een podotherapeut. Want ze had het idee dat de stand van voeten wel eens de oorzaak van mijn blessures kon zijn. Een afspraak bij een podotherapeut was gauw gemaakt.

Gelukkig kon ik snel terecht. Ik nam enkele van mijn meest gedragen schoenen mee, waaronder mijn wandelschoenen.
De therapeut vroeg me naar mijn klachten, liet me op blote voeten lopen, voelde aan en drukte op mijn voeten en maakte een scan. Aan het eind van het onderzoek was duidelijk dat mijn klachten pasten bij wat ze had ontdekt: ik heb last van overpronatie. Pronatie is de manier waarop de voet kantelt tijdens het lopen en maakt deel uit van de natuurlijke beweging die het onderbeen helpt om schokken op te vangen. Bij overpronatie kantelt de voet teveel en wordt de voet aan de binnenkant teveel belast. Ik wikkel mijn voet dus niet op een ‘normale’ manier af tijdens lopen, waardoor mijn blessure is ontstaan. Uit het onderzoek bleek ook dat de binnenkant van mijn enkel daardoor klachten vertoont. De podotherapeut legde me alles goed uit en het is wel duidelijk: dit moet de oorzaak van mijn klachten zijn!

Oorzaak bekend! En dan?

In algemene zin geldt bij een blessure:

  • Neem tijdig actie, ga naar een fysiotherapeut bijvoorbeeld
  • Zorg voor rust, mocht dat nodig zijn
  • Blijf in beweging
  • Eet gezond

Toen ik wist wat de oorzaak van mijn blessure was, wilde ik graag weten of ik er iets aan kon doen. Gelukkig vertelde de podotherapeut me dat er iets aan te doen is. Een op maat gemaakt zooltje zou me moeten helpen. Zooltjes die ervoor zorgen dat ik op een normale manier mijn voeten afwikkel, zodat de belasting weer komt te liggen daar waar die hoort. Daarnaast checkte ze de schoenen die ik mee had. Ze worden allemaal goed gekeurd, en de nieuwe zooltjes gaan er ook in passen. Dat scheelt! Naast de zooltjes en schoenencheck, raadde de therapeut me aan om voorlopig even niet meer te wandelen. Mijn scheen en enkel hebben rust nodig. En wanneer ik de zooltjes ga gebruiken, moet ik er langzaam aan gaan wennen. Het dragen dus per dag opbouwen. Dat ga ik zeker doen.

Naast dat ik zooltjes ga dragen en mijn onderbenen rust gun blijf ik wel bewegen. Al een tijdje ga ik naast het wandelen ook naar de sportschool. Wanneer je zoals ik lange afstanden wilt wandelen, is het belangrijk goed voor je hele lichaam te zorgen. Ik train 2 keer in de week mijn conditie en spierkracht, met name van mijn onderrug. Nu ik mijn onderbenen moet ontzien, heb ik via de sportschool contact opgenomen met een fysiotherapeut. Hij gaat me begeleiden in herstel van mijn onderbeen blessure en samen gaan we kijken naar wat ik kan doen om in conditie te blijven, om het Pieterpad te vervolgen en daarna een Kennedymars te lopen.

Wandelblessure! Wat nu?

Voor mij was het schrikken en best balen dat ik een blessure had. Eerst wilde ik er niet aan, maar al snel besefte ik dat ik actie moest ondernemen of nee… eigenlijk geen actie. Rust! En dat viel me best zwaar. Naast de rust die ik nam heb ik hulp gezocht en over mijn blessure gesproken. Ik kreeg advies en werd geattendeerd op wat zou kunnen helpen. Het herstel duurt langer dan ik had gehoopt en gedacht, maar ik besef dat tijd ook belangrijk is in het
herstel. Mijn belangrijkste advies is dus: neem rust, maar blijf niet stil zitten.

In mijn volgende blog ga ik meer vertellen over hoe ik precies in conditie blijf in deze blessure-periode.